tag:blogger.com,1999:blog-121782682011-08-12T08:58:28.157+02:00پرواز را به خاطر بسپار اگر من دیگر در دیار تو نیستم اما همیشه خاطره های تو با من همپرواز خواهد بود و همیشه تبسم حک شده بر لبانم به خاطر تو خواهد بودBadjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.comBlogger291100tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-85319569870541088992011-08-05T02:13:00.002+02:002011-08-05T02:28:34.916+02:00<div><div><div><div><div align="right"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-wiUvcaEt8kw/Tjs5EZoafDI/AAAAAAAAAB4/-ikmK6NQnPM/s1600/Funny-Farnud.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="242" src="http://2.bp.blogspot.com/-wiUvcaEt8kw/Tjs5EZoafDI/AAAAAAAAAB4/-ikmK6NQnPM/s320/Funny-Farnud.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: medium;">تمام عمرم در هر رساله ای و در هر مطلب آموزنده ای که از این آخوندها و مجتهدین دینی خواندم چیزی بجز داستانها در مورد تجاوز و لواط و مسائل جنسی و شهوتی نبود و در آینده هم نخواهد بود و اما چه جالب که بچه ای با چنان زیبایی و صداقت بچه گیش به ناگاه در تلویزیون آخوندی با شوشول گفتن، چنان بر فرق سر و عمامه آخوندی میکوبد که همه حکومتیها از جمله گویندهای خودفروش ضربه مغزی یا بهتر بگویم موجی میشوند و شوشول را با ماشین لباسشویی اشتباه میگیرند</span></div><div align="right"><span style="font-size: medium;">اما به کوری چشم آخوندها و آنهایی که به عنوان روانشناس وارد مسئله شده اند و میگویند عنوان کردن این مسئله برای بچه خوبیت نداره من از ته دل میخندم و اعلان میکنم اگر روزی ایران آزاد شد باید مثل بلژیک که مجسمه پسر شاشو را ساخته اند ما هم مجسمه ای از فرنود بسازیم که دارد شوشولش را میشوید</span></div><div align="right"><span style="font-size: medium;">از همه مردم تقاضا دارم برای سلامتی و صداقت فرنود جان دعا کنند</span></div><div align="right"><span style="font-size: medium;">برای دیدن فیلم <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Dw74MwGcAvc"><span style="color: red; font-size: x-large;"><strong>اینجا</strong></span> </a>کلیک کنید</span></div><div align="right"></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-8531956987054108899?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-43697178049879655542010-05-27T01:41:00.005+02:002010-05-27T02:26:42.060+02:00<p align="center"><br /> </p><p align="center"><span style="font-size:130%;color:#000066;">با سلام</span></p><br /><p align="center"><span style="font-size:130%;color:#000066;">بزودی دوباره برایتان خواهم نوشت</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-4369717804987965554?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-51933868819609471332009-05-07T00:44:00.014+02:002009-05-07T01:32:37.242+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_duqlw4VllUw/SgIYF9sS0AI/AAAAAAAAABg/DX-rGqkxON4/s1600-h/2s16d7r.gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 231px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332851399498846210" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_duqlw4VllUw/SgIYF9sS0AI/AAAAAAAAABg/DX-rGqkxON4/s400/2s16d7r.gif" /></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong><br /></strong></span><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong>شبی برای تو گریستم اما تو </strong></span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong>اشکهایم را</strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="center"></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong>همراه با دستمال کاغذی به سطل زباله انداختی</strong></span></div><div align="center"><strong></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-5193386881960947133?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-12072820168618696972009-04-13T02:37:00.004+02:002009-04-13T03:03:53.461+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_duqlw4VllUw/SeKKmSPw9xI/AAAAAAAAABY/6V_DWh8rgyA/s1600-h/capt_7a6792fce1db41a7b99a8bc790bd92c7_france_nuclear_tests_compensation_par801.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 399px; DISPLAY: block; HEIGHT: 246px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323970099842971410" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_duqlw4VllUw/SeKKmSPw9xI/AAAAAAAAABY/6V_DWh8rgyA/s400/capt_7a6792fce1db41a7b99a8bc790bd92c7_france_nuclear_tests_compensation_par801.jpg" /></a><br /><div align="center"><span style="font-family:lucida grande;font-size:180%;"><strong>گرچه فراموش شدم چو شمع خاموش شدم</strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:lucida grande;font-size:180%;"><strong><br />باز جرقه ای زند عشق تو در وجود من</strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:lucida grande;font-size:180%;"><strong><br />گرچه من سنگ شدم سخت چو سنگلاخ شدم</strong></span></div><div align="center"><span style="font-family:lucida grande;font-size:180%;"><strong><br />باز نگاه مست تو خاک کند وجود من</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-1207282016861869697?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-42322061300686673452007-09-25T18:12:00.000+02:002007-09-25T18:30:30.776+02:00<strong><span style="font-size:130%;"><div align="right"><span style="font-family:courier new;">من چرا مانده به راهم<br />این چه سنگلاخ رهیست<br />من چرا پای در این بیراهم<br />ره کجاست ای همره<br />ره چرا اینچنین خاموش است<br />به کجاآباد منم در این ره<br />شایدم منزل من<br />این بی مکان تاریک است<br />آه دست من گیر تو ای همره من<br />عشق را زمزمه در روحم کن<br />شاید این گمشده بیچاره<br />این من بیقدم درمانده<br />خفته بر تخت دریایی خویش<br />منتظر<br />شایدم بهتر از این سنگلاخ راه<br />حکمتی خفته در قالب من<br />دست من گیر تو ای همره من<br />عشق را عطسه کن در نفسم</span></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-4232206130068667345?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1147958878779146662006-05-18T15:11:00.000+02:002007-09-25T18:35:54.095+02:00<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/1600/im-park0560.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/200/im-park0560.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:130%;color:#ccffff;">ای وطن من ای ایران<br />روزی باز خواهم آمد<br />شاید با شاخه گلی<br />شاید با لاله گلگونی<br />اما باز خواهم آمد<br /><br />روزی باز خواهم آمد<br />میخواهم بر هر چهارراهت<br />چراغ سبزی بکارم<br />میخواهم چراغهای قرمز را بچینم<br />میخواهم آزادی را آزاد بگذارم<br />میخواهم چراغهای ایست را بردارم<br /><br />روزی باز خواهم آمد<br />میخواهم دختران غمزده دهکده من<br />لباسشان گل سفید باشد<br />خنده هایشان غنچه گل رز<br />عشقشان ؟<br />هرآنکه را که خویش دوست میدارند<br />میخواهم چراغهای زور را برکنم<br /><br />روزی باز خواهم آمد<br />میخواهم دیوارها را خراب کنم<br />میخواهم آنقدر درخت بکارم<br />که کلاغها به دهکده من باز گردند<br />میخواهم پرنده ها همجا تخم بگذارند<br />میخواهم چراغها را چشمکزن کنم<br />میخواهم آدمکهای چراغها را خندان کنم<br />میخواهم قرمز را رنگ عشق بنامم<br /><br />روزی باز خواهم آمد<br />نرده های دانشگاه را خواهم درو کرد<br />بجایشان شاخه های گل خواهم کاشت<br />مامور درب را سبز رنگ خواهم کرد<br />موی دختران را چو بید افشان خواهم نمود<br />عشق را با آواز و رقص خواهم خواند<br />میخواهم چراغهای سبز تدریس شود<br /><br />روزی باز خواهم آمد<br />میخواهم دیگر آش پشت پا پخت نشود<br />میخواهم دیگر گوسفندی قربانی نشود<br />میخواهم دیگر آبی پشت سر پاشیده نشود<br />میخواهم دیگر مادری چشم به راه نباشد<br />میخواهم دیگر پدری با سکوت همخانه نباشد<br />میخواهم دیگر اشکی بر خاک نیافتد<br />میخواهم زندگی را همیشه سبز بدارم<br /><br />روزی باز خواهم آمد<br />ای دهکده من<br />من باز خواهم آمد<span><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-114795887877914666?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1146660964802003192006-05-03T14:35:00.000+02:002006-05-11T17:29:08.670+02:00<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffffff;">با سلامی دوباره به تمامی دوستان</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffffff;">آعازی دوباره بعداز غیبت کُبرایی</span></strong></div><br /><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/1600/664916.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/320/664916.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:180%;"> <strong><span style="color:#009900;">تقدیم به او که دلم از آن اوست</span></strong></span></div><div align="center"><span style="color:#009900;"><span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#009900;">اگرچه با من نیست</span></strong> </span></span></div><div align="center"><span style="color:#009900;"><span style="font-size:130%;">********<br /></span></div></span><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span></strong></div><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#009900;"><strong></strong></span></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#000099;">این چه چشمیست؟<br />آه ه ه ه ه!!!!!؟<br />چه نگاهی مرا می شاید<br />که شاید<br />میباید<br />این چنین خیره به چشمان تو حیران آیم<br /><br />این چه لبیست؟<br />آه ه ه ه ه!!!!!؟<br />چه سرابی مرا میخواند<br />که میباید<br />شاید<br />این چنین بوسه ز لبهای تو پنهان دارم<br /><br />این چه ابرویست؟<br />آه ه ه ه ه!!!!!؟<br />چه دلی مرا میدارد<br />که میباید<br />که می شاید<br />اینچنین به تیر کمانش به مسلخ ره گذارم<br /><br />این چه لبخندیست؟<br />آه ه ه ه ه !!!!!؟<br />چه گناهی مرا می باشد<br />که می شاید<br />و می باید<br />اینچنین جان به دام خواستنش فنا باشم<br /><br />این چه کسیست؟<br />آه ه ه ه ه!!!!!؟<br />چه شعله ای مرا میسوزاند<br />که میشاید باید<br />که میباید شاید<br />اینچنین حویشتن خویشم را خاکستر سازم</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-114666096480200319?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1132718261249206132005-11-23T04:47:00.000+01:002006-05-11T17:33:15.390+02:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/1600/3594395-lg.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/200/3594395-lg.jpg" border="0" /></a> <strong><span style="font-size:130%;color:#000066;">در نگاهم بخوان حدیث این دل و این دوری و انتظار را</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ff0000;">****</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#003300;"><span style="font-size:130%;color:#ffffff;">به درون باغ شدم<br />درخت پیررا یافتم<br />سراغ تو میگشتم<br />ولی او به من خندید<br /><br />به صحرا سر گذاشتم<br />البرز را یافتم<br />سراغ ترا گرفتم<br />ولی او به من خندید<br /><br />به کویر چو خزیدم<br />گون خشک را دیدم<br />سراغت را پرسیدم<br />ولی او به من خندید<br /><br />بر خلیج قایق راندم<br />از خروش موج ترسیدم<br />سراغت را فریاد کردم<br />ولی او به من خندید<br /><br />بر لب جوی نشستم<br />ماه ٌ با قلاب گرفتم<br />سراغت را نگریستم<br />ولی او به من خندید<br /><br />گل رز را چیدم<br />شبنم از رخش نوشیدم<br />سراغت را بوییدم<br />ولی او به من خندید<br /><br />چو به خانه من رسیدم<br />با سکوت همخوابه گشتم<br />سراغت را خواب دیدم<br />تو درون من تپیدی<br /></span></div></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-113271826124920613?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1131299973057416092005-11-06T18:55:00.000+01:002006-05-11T17:17:27.373+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/1600/9fthf8.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/200/9fthf8.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#000000;">فکر میکنم که سیزده یا چهارده سالی بیشتر نداشت و دو یا سه روزی بود که به اتاق روبرویی آنطرف حیاط آمده بود و من در تاریکی اتاقم به تماشای او مینشستم و هراز گاهی میدیدمش که آرام سرتاسر اتاق را قدم میزد و حتی گاهی او را در حال نماز خواندن میدیدم و برام خیلی جالب بود چون بیشتر مواقع با همان روسری و بدون چادر نماز میخواند و صبحها زودتر از من بیدار بود و شبها هم ساکت اما با تبسم با خدای خویش به دعا می نشست انگاری با آسمان و ماه راز و نیاز می کرد</span></strong></div><strong><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">عده ای می آمدن و عده ای میرفتن اما سرنوشت من و این دخترک این بود که او با خدای خودش خلوت کند و من با سیمای امیدبخش او شلوغی اتاقم را تحمل میکردم تا صدای پچ و پچ مخفیانه و گاهی زمزمه های شاعرانه دیگران را فراموش کنم</span></div><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">بعضی از روزها که نبود دلم برایش تنگ میشد و درون دلم او را صدا میزدم و ناآرامی وجودم را فرا میگرفت و از پنحره اتاقم بیزار میشدم و بدون اینکه خودم متوجه باشم اتاق را قدم زنان دور میزدم و شعر میخواندم و به اتاقش مینگریستم اما هیهات که چه انتظار برایم طولانی میشد و با هر ثانیه دلم بیشتر بیتاب میشد انگاری گمشده ای دارم</span></strong></div><div align="right"><strong><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">یکی از این روزهای ناپدید شدنش که طولانیتر از روزهای دیگر بود دوباره به اتاقش بازگشت اما به نظر میرسید که میلنگد و صورتش در هم کوبیده شده بود وبا تبسمی خونین بر لبانش گره روسریش را با دستانی لرزان محکمتر نمود و دوباره با خدای خودش همراز و همنیاز شد و من با چشمانی اشک آلود به تماشایش ایستادم اما آنشب تنها شبی بود که او از درد زودتر از من خوابید و من در سکوت تاریک و مرگزای شب برای کوچک پرنسس ناآشنای خویش زمزمه کردم<br /><br />وقتی آمدی<br />کوچک پنداشتمت<br />با خود گفتم<br />بیچاره بچه را<br />در امتداد روز<br />با شب پنجه در افکنده است<br /><br />وقتی آمدی<br />در حجره های آن قلعه مخوف<br />با خود اندیشیدم<br />بیچاره بچه را<br />چه میداند؟ا<br />چه میگوید؟ا<br />چه میخواهد؟ا<br />شب را با تو چه میباید؟ا<br /><br />وقتی آمدی<br />اشک درد<br />ماسیده بود بر گونه هایت<br />و امید<br />ماسیده بود در نگاهت<br />با خود گفتم<br />چه پنداشته ای؟ا<br />بنگر امید را<br />در چشمان کوچکش<br />و دانستم چه میدانی<br />و دانستم چه میگویی<br />و دانستم چه میخواهی<br />بیچاره شب را<br /><br />چند شبی دیگر نیز در همسایگی من زندگی کرد و من دیگر خودم نبودم بلکه او شده بودم و اگرچه خدا را دوست نداشتم و هنوز هم دوست ندارم اما او و خدای اورا دوست داشتم و به آنها عادت کرده بودم تا اینکه شبی از همین شبهای سکوت و مرگزا که دیگران در خانه هایشان با خدای لذت همخوابه بودند به او قبل از اعدام تجاوز کردن تا به بهشت برود </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-113129997305741609?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com70tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1129671811164723052005-10-18T23:32:00.000+02:002007-10-25T02:46:20.973+02:00<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc00;">تقدیم به <span style="color:#3366ff;">باران</span> دختر آبان</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;">*****</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">پاییز گرم جنوب<br />پایان سبز درخت<br />مادر !!!ا<br />در دوردست<br />غرش توپ و تفنگ<br />مادر !!!ا<br />کوچه ای آنطرفتر<br />انفجار بمب<br />مادر!!!ا<br />زمین میلرزد<br />خانواده ای داغدار میشود<br />مادر!!!ا<br />همسایه ها میگریزند<br />آمبولانس میدود<br />مادر!!!ا<br />برگ رقصان است<br />رقص مرگ<br />مادر!!!ا<br />پاییز گرم جنوب<br />پایان سبز درخت<br />مادر!!!ا<br /><br />مادر مینالد<br />مادر میگرید<br />مادر جیغ میزند<br />مادر در خود میپیچد<br />مادر با خدا یکی میشود<br />مادر می آفریند<br />مادر آرام میشود<br />ماما عرقش را میزداید<br />نوزاد میگرید<br />پدر!!!ا<br />دخترم دوستت دارم<br /><br />پاییز گرم جنوب<br /></span><span style="color:#006600;">آغاز سبز زندگی</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-112967181116472305?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com52tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1128612478320484332005-10-06T17:19:00.000+02:002005-10-06T17:49:19.120+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/1600/555.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/200/555.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"><span style="color:#003333;">جدیدا صحبت از جمعیت هفتاد میلیونی ایران با بیش از نود میلیون شناسنامه پیش آمده هست یعنی اینکه بیست میلیون آدم اضافی که وجود خارجی ندارند در ایران زندگی میکنند و هر روز کوپنهای غذایی خویش را خرید و فروش میکنند و هر روز ماشینهایشان را بنزین میزنند و هر روز از بانکها وام میگیرند و خانه میخرند و خانه میفروشند و قاچاق میکنند و به دختران تجاوز میکنند و زیر پلها میخوابند و سیگاری میگیرانند و منقلی را با تریاکهای عالی راه اندازی میکنند و مست و خمار مسافرکشی میکنند و بر سر چهارراهها درس منکرات میدهند و در زندانها بر زندانیان شلاق میزنند و در بانکها دزدیهای کلان میکنند و در این شهر و یا آن شهر زمینها را تصاحب میکنند و با هواپیماهای خارجی و داخلی دخترهایمان را برای عیش و نوش شیخهای عربی به کشورهای عربی اعزام میکنند و از چین و ماچین و دوبی اجناس ارزان وارد میکنند و گران میفروشند و هر روز بر مزار امام اشک میریزند و در دربار دیگر امام حاضر میشوند تا انقلاب را نجات دهند و با شیطان بزرگ یکجوری بدون آبروریزی کنار بیآیند و هر جمعه در نماز جمعه حاضر میشوند و بعداز نیایش با سنگ و چوب به جان ارباب پیر انگلیس میافتند و فردایش نامه های فدایت شوم را به برادر جک استراو مینویسند و از رفیق پوتین دعوت به عمل میاورند و برای خواهر مرکل صدراعظم آینده آلمان هم حرمسرا برپا میکنند و در عراق بمبگذاری میکنند و در ایران هم بمب اتمی میسازنند و برای مردم اشک تمساح میریزنند .... و<br /><br />راستی یک چیزی را فراموش کردیم که بگوییم و بدانیم و آنهم این موضوع هست که اینها همان مامورهای امام زمان هستند که یک روز در جبهه های جنگ نمایان میشدند تا کلیدهای بهشت را بین بچه های زیر هیجده سال بسیجی تقسیم کنند و دیگر روز در خواب فلان روحانی نمایان میشود و انتخابات مجلس را تائید میکند و روزی دیگر رای بیست میلیونی برای فلان کاندیدای رئیس جمهوری توی صندوقهای رای میریزد تا به عنوان رئیس جمهور هفتاد میلیونی به ریاست برسد ... معذرت میخواهم اشتباه شد ....... رئیس جمهور نود میلیونی</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-112861247832048433?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com57tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1127073451353493762005-09-18T21:51:00.000+02:002007-10-25T02:47:45.780+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/1600/2517806-lg.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/300/1019/320/2517806-lg.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"><strong><span style="color:#ffffff;">چندروز پیش تولدم بود و مثل همیشه فراموشش کردم زیرا تولد دیگر برایم معنی ندارد </span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#ffffff;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#333300;">**** </span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#333300;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#333300;">چاروقهای کهنه </span></strong><strong><span style="color:#333300;"><br />به پا<br />آخرین هدیه زنم<br />در آخرین روزها<br />روزهای عشق کهنه<br /><br />عصایم را میچرخانم<br />همراه کلاه شاپوی سیاهی<br />بر سر<br />تزئین موهای سپید<br /><br />پاهایم<br />بی رمق<br />لرزان<br />بی شتاب<br />با میخچه درد آلود قدیمی<br /><br />دستانم<br />با ترکهای پینه<br />یادگار سالهای سخت<br />آغشته به بوی موهای زنم<br />موهای عشق<br /><br />چشمانم<br />شاهد<br />شاهد بچه گیهایم<br />و بادبادکی که برادر خدابیامرزم<br />جمعه ها هوا میکرد<br /><br />شاهد<br />عشق های زودگذر<br />عشق معلم ریاضی<br />و مدرسه<br />که از آن گریختم<br /><br />شاهد<br />بیکاریهای ممتد<br />و نان خشک سنگک<br />خیسانده در آبدوغ<br /><br />شاهد<br />مرگ مادرم<br />مرگ عشق<br />تنها یادگار جوانیم<br /><br />لبهایم<br />بوسه های حکاکی شده<br />از روزهای سرد<br />از شبهای داغ شهوت<br /><br />گوشهایم<br />زمزمه شعرهای عاشقانه<br />قول و قرار<br />ترانه<br /><br />اکنون<br />چاروقهای کهنه به پا<br />در سایه کلاه شاپوی<br />عصایم را در دست میفشارم<br />و قدم زنان<br />به یاد چشمان تو<br />فقط تو<br /><br />زمزمه میکنم<br />شماره قبرم را<br />در انتهای گورستان<br />انتهای زندگی<br />انتهای بی پایان عشق</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-112707345135349376?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1124240220126688182005-08-17T02:40:00.001+02:002009-04-14T21:16:28.615+02:00<div align="center"><strong><span style="color:#009900;"></span></strong> </div><div align="center"><span style="color:#000000;"></span></div><div align="center"><strong><span style="color:#000000;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000000;">وقتی اشکهات مثل بارون / روی گونه هات می باره<br />وقتی اون نگاه غمگین / مثل چشمک ستاره / توی اون چشمات می تابه<br />دلم فریاد میزنه / قد دنیا میخوامت<br />قد دنیااااااا میخوامت<br /><br />توی دروازه قلبم / راز چشمات لونه کرده<br />قلبت با هر نفس تو/ توی رویاهای تاریک / مثل شبنم با شقایق / منو دیدار کرده<br />منو فریاد کرده..........ه<br />چی بگم من چی بگم<br />قد دنیاااااااااااا میخوامت<br /><br />توی این صدای خسته / ناله, فریاد میکنه<br />از درون دل رگهام/ عشقت جریان می کنه<br />درد دوریت چه کرده/ منو حیران می کنه<br />میگم اما با خودم وای/ قد دنیا میخوامت<br />قد دنیاااااااااااااااااااا میخواااااااااااااامت<br /><br />وقتی اشکهات مثل بارون/ روی گونه هات می باره<br />وقتی اون نگاه غمگین / مثل چشمک ستاره / توی اون چشمات می تابه<br />دلم فریاد میزنه/ قد دنیا میخوامت<br />قد دنیااااااا میخوامت</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-112424022012668818?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com61tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1122828153744606892005-07-31T18:08:00.000+02:002007-10-25T12:11:12.739+02:00<div align="center"><span style="font-size:180%;"><span style="color:#000000;"><strong>تقدیم به آنان که در بند هستند</strong><br /></span></span></div><div align="center"><strong><span style="color:#ff0000;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;">سیاوش آی سیاوش<br />من اینجا بس دلم تنگ ست<br />سالهاست که در بندست<br />وطن را چادر مرگیست بر تن<br />سیاوش آرشت کو؟<br />کمان آرش اینجاست<br />اما<br />آرش در بند است<br /><br />سیاوش آی سیاوش<br />دختران اشکبارند چشم<br />پدران خنجری در پشت<br />زنها سنگسار<br />پسران لعنت شده بر دار<br />سیاوش آرشت کو؟<br />البرز اینجاست<br />اما آرشها در بندن<br /><br />سیاوش آی سیاوش<br />دوران برگشته ست<br />و من اکنون<br />کمک از ارتش توران میخواهم<br />سلطان دستش در مرگ ست<br />وطن اینجاست<br />اما آرش و البرز<br />در بندن<br /><br />سیاوش آی سیاوش<br />تن آرش در خون است<br />پنجه اش بشکسته<br />زانوانش سست گشته<br />اندامش لرزان<br />چشمانش کم سو<br />بامها خاموش<br />مادران نازا<br />آتش دگر آتش نیست<br />اشک است<br />سیاوش آرشت کو<br />کمانش بر دیوار آویز است<br />دیوار در بند است<br /><br />سیاوش آی سیاوش<br />دگر نایی ندارم من<br />دگر آهی نداریم ما<br />دگر آن قصه گوی پیر<br />قصه نمیگوید<br />دهانش را بستن<br />زبانش را بریدن<br />جسمش در خواب است<br />و یا با آرش</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;">هم بند است<br /><br />سیاوش آی سیاوش<br />چرا سر بر نیاری تو؟<br />فریادت کو؟<br />چرا در بند خاکی تو؟<br />شعرت کو؟<br />چرا دیگر رزمی نیست؟<br />چرا آن صدها<br />و یا آن صدها هزاران مرد جنگجو<br />چرا رستم<br />همه خاموش و مدهوشند<br />کجاست آرش؟<br />آرشت کو؟<br /><br />سیاوش آی سیاوش<br />قلم بشکسته در دستم<br />تمام وقت خوابم</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;">و یا مستم<br />دگر بر کس نیاندیشم<br />دگر اشکی ندارم من<br />همش خون است<br />درد جانکاهی ست بر قلبم<br />سیاوش<br />آی<br />سیاوش<br />آرشت کو؟<br /><br />سیاوش آی سیاوش<br />دگر برفی نمی بارد<br />دگر آن کلبه خاموش ست<br />ننه سرما مرده ست<br />بهاری نیست<br />دگر سر بر نیارد گل<br />رقص و شادی نیست<br />سالهاست<br />شایدم عمریست<br />عمو نوروز در بند است<br /><br />سیاوش ای سیاوش<br />کودکان بر بام<br />دختران بنشسته بر روزن<br />مادران غمگین کنار در<br />کم کمک در اوج آمد پچ و پچ خفته<br />خلق چون بحری بر آشفته<br />به جوش آمد<br />خروشان شد<br />به موج افتاد<br />برش بگرفت و مردی چون صدف<br />از سینه بیرون داد<br />فریاد زد<br />ایران در بند است<br /><br />1370<br />بدجنس<br /><br />آخرین قسمت گرفته شده از شعر آرش کمانگیر میباشد</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-112282815374460689?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1122383875212001122005-07-26T15:12:00.000+02:002007-10-25T02:52:36.453+02:00<div align="center"><br /></div><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#663300;">یک نفر آمد<br />چو نسیم بهاری<br />و وزید بر دل من<br /><br />یک نفر آمد<br />چو برگی رقصان<br />در غروب پاییز<br />و مرا<br />رقصان کرد<br /><br />یک نفر آمد<br />چو ابری سرگردان<br />در پهناور آبی آسمان<br />و بارید بر من<br />همچون باران<br /><br />یک نفر آمد<br />چو گل همیشه بهار<br />و زمستان تنهایی را<br />به غنچه بودن آراست<br /><br />یک نفر آمد<br />چو روحی سرگردان<br />و کشاند<br />به بینهایتهای عروج<br />این تهی وجودم را<br /><br />یک نفر آمد<br />با صدایی<br />چو زمزمه باد<br />با درخت خشک و بی روح<br />فریاد زد نام مرا<br /><br />یک نفر آمد<br />و مرا برد<br />به کویر سبز عشق<br />چو قاصدکی در پرواز<br /><br />یک نفر آمد<br />چو مهتاب<br />دروحشی ظلمت شب<br />رفیق راهم شد<br /><br />یک نفر آمد<br />چو رویا<br />در سنگینی یک خواب<br />یک شب بی ستاره<br />بی مهتاب<br />آرزوهایم شد<br /><br />یک نفر آمد<br />و دریای درونم را<br />چو موجی به بلندای آسمان<br />خروشان کرد<br /><br />یک نفر آمد<br />چو آتشی سوزان<br />شعله ای افکند<br />بر من<br />با نگاهش<br /><br />یک نفر آمد<br />سینه اش را گشود<br />سینه ام را شکافت<br />تا زند جاودانه پیوند<br />قلبها را<br /><br />یک نفر آمد<br />با بوسه هایم<br />بوسه هایش را آمیخت<br />و نوازش داد سینه هایم<br />همچون شانه هایش<br /><br />یک نفر آمد<br />یک زن<br />یک عشق<br />یک همیشه با من<br />و رفت تنها</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-112238387521200112?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1120866453312619212005-07-09T01:30:00.000+02:002007-10-25T02:54:58.902+02:00<div align="center"><strong><span style="color:#003300;">گفته بودم که میخوام از سیاست ننویسم و فقط از عشق بنویسم اما امروز به این موضوع فکر کردم که عشق فقط رابطه احساسی بین دخترها و پسرها نیست بلکه عشق به آزادی هم هست که حتی انسانها برای این عشق جان خویش را نیز فدا میکنند پس به یاد هزاران آزاده که اعدام شدند و به یاد دانشجوهای قهرمانی که در روز هجده تیرماه در خون غلتید ند و یا در زندانها خانه گزیدند. این شعر را تقدیم میکنم به شیر زنان و شیرمردان عاشق آزادی</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#003300;"></span></strong></div><div align="center">*****</div><div align="center"><strong><span style="color:#003300;"></span></strong></div><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#ffffff;">راز را باید چگونه گفت؟<br />خواب را باید چگونه دید؟<br />با شب چگونه باید جنگید؟<br />با روز چگونه باید خندید؟<br /><br />دیگر چگونه باید رفت؟<br />دیگر چگونه باید ماند؟<br />کسی هست که باید همراه؟<br />جایی هست که شاید ماند؟<br /><br />فصلیست که باید رویید؟<br />برفیست که باید کولاک؟<br />بارانیست که باید بارید؟<br />موجیست که باید خروشید؟<br /><br />کدامین برگ باید رقصید؟<br />کدامین اشک باید چکید؟<br />کدامین کودک باید گریست؟<br />کدامین مادر باید زایید؟<br /><br />مرا رازیست از ماندن<br />مرا خوابیست از رفتن<br />مرا دریاییست از عشق<br />مرا رقصیست بر دار</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-112086645331261921?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1119806290492529602005-06-26T19:08:00.000+02:002007-10-25T02:56:43.438+02:00<div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">چندوقتی از سیاست نوشتم و الان دیگه وقتشه که از دلهامون بنویسم</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">به یاد دخترکان گندم چین و آرزوهایشان</span></strong></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="center"><span style="color:#000066;">دختر<br />بلوراندام<br />کشیده قامتی زیبا<br />دو چشم<br />افسون میان خرمن مژگان<br />صورت<br />چو قرص ماه<br />به زیر سایه موها<br />لب<br />چو لاله سرخ<br />میان دشت گندم زار<br />به یک دست خوشه ای گندم<br />به دیگر دست<br />تیغی بنام داس<br />داس<br /><br />دستها سایبان بر چشم<br />نگاهش خیره بر دور دشت<br />شاید<br />شاید رسد از دوردست<br />سوار آرزوهایش<br /><br />می دانم<br />می دانم که روزی باز خواهی گشت<br />باز خواهی گشت<br />ولیکن اشک در چشمان<br />چو ابر گریان<br />ز تب جوشان<br />و خاک افکنده ای بر سر<br />و چنگ انداخته ای در موی<br /><br />خدایا<br />خدایا من نمیدانم اوست<br />آیا اوست<br />که می شوید سنگم را<br />به قطره قطرهُ باران چشمانش<br />خدایا<br />خدایا من نمی دانم<br />نمی دانم<br />که او مجنون و فرهادست<br />یا من<br />نمی دانم<br />نمی دانم<br /><br />به دیگر بار قطره ای اشک<br />فرو افتاد بر گندمزار این دشت<br />و من دیدم<br />به یک دست خوشه ای گندم<br />به دیگر دست تیغی بنام داس<br />تیغی بنام داس</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111980629049252960?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1118105688903673912005-06-07T02:33:00.000+02:002007-10-25T02:57:31.093+02:00<div align="right"><span style="color:#000066;">زهرصلح مرگزا<br />دردش ناعلاج<br />میدود این مرده بر دوشها<br />میزنند بر مرده اش عطرها<br />بوی گندش بر سراسر دشتها<br />این خداوند خدایان<br />این خداوند جماران<br /><br />دختری چون ماه<br />شایدم اسمش ماه<br />در میان این دشت عزاداران<br />از برای مرگ اختاپوس نحس<br />اشک شوقش میدود بر گونه اش<br /><br />آه ای دختر تو چرا گریان شدی<br />پس چرا اشکت اینگونه روان شدی<br />تو چه میدانی از این جلاد<br />کین چنین گریان خندان شدی<br /><br />دختر<br />من اگرچه کوچکم یا که ظریف<br />دردها دارم بر دلم از این حریف<br />پدری داشتم شمشیردار<br />اسلحه بر کولش آرش وار<br />مام ایران مام او بود من دخترش<br />بهر دشمن زره و سپر بر تنش<br />این کثیف مرده این وقیح<br />گفت اورا بر دار باید دید<br /><br />در پناه سایه ای بر بامی<br />مادری گریان با قلب خویش<br />آه مادر تو چرا گریان شدی<br />اشک تو کو پس چرا پنهان شدی<br /><br />مادر<br />دخترانی داشتم چون قرص ماه<br />نه پسر داشتم نه شوهری<br />روزها کار میکردم در خانه ها<br />شبها بیدار بر بالینشان چون اختری<br />وان یکی میخواست عروس شود<br />آن دگر بعد از کنکور دانشگاه رود<br />سومی شیرین زبان خانه بود<br />عاشق و مستانه و خندانه بود<br />با فرمان این مرده خبیث<br />اولی با شوهرش بر دار شد<br />دومی بعد از کنکور زندان برفت<br />دسته جمعی در گوری خاک شد<br />سومی ماند با من تنها<br />تا که او از درد آن دو بیمار شد<br /><br />پدری دیدم لنگان و خمان<br />اشک خود پنهان کرده در نهان<br />با عصایی و خمیده قامتی<br />شاید پنجاه ساله شاید کمتری<br />درد خود قورت داد و خندید<br />انگاری لبخند فرزند را دید<br /><br />آه پدر تو چه دردی داری<br />پس چرا خم چون کمان آرشی<br />نگاه تو چرا غمگین است<br />چون تیر آرش بر دل کین است<br /><br />پدر<br />پسری داشتم تک پسری<br />مونس مادر وقتی بودم سفری<br />روزها بر دوشم بود<br />وقت خواب در آغوشم بود<br />لحظه ها رفت از بر من<br />تا پسر شد همدم من<br />او تمام آرزوهایم شدی<br />در فراسوی فرداها یارم شدی<br />دست او چون عصا در دست من<br />خنده اش دارو و دوای درد من<br />شانه هایش تکیه گاه مادرش<br />گونه ها جولانگاه بوسه بود<br />عطر و بوی بچگیهایش هنوز<br />در وجودم در پرواز است کنون<br />لحظه ای از این تاریک لحظه ها<br />بردن اورا لاشخورها<br />لحظه ای دیگر جوخه ای بر پا شد<br />خون او بهر این خفاش اهدا شد<br />مادرش نیز مرد از غصه<br />من بماندم تا ببینم این مرده<br /><br />میدود این مرده بر دوشها<br />مینوازد ناقوس مرگ روزها<br />وان دگر خفاش بچه ای می آید<br />با همان اندیشه همان دین می باید<br />تا بگیرد جان از جانانمان<br />تا بنوشد خون فرزندانمان<br /><br />آه تا کی باید اینچنین<br />آه اشکم میچکد بر این زمین<br />نه برای این خفاش پیر<br />از برای تو وز برای خویش<br /><br />میدود این خداوند جماران بر دوشها<br />مینوازد ناقوس مرگ روزها</span></div><div align="right"></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">این شعر را به یاد کسانی سروده ام که برای آزادی جان باختند و جان خواهند داد</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">Anonymous</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">لطفا دوستانی که در ایران هستند اگر دوست دارند ناشناس نظر بدهند</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111810568890367391?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1117126840711310242005-05-26T18:52:00.000+02:002005-05-28T20:16:02.826+02:00<div align="right"><span style="color:#003300;">همیشه بین آشنایان و فامیل و همسایه ها ورد زبان بودم و همه وقتی که میخواستند یکی را مثال بزنند نام مرا بر زبان خویش داشتند خلاصه از هر نظر بچه ای بودم که همه دوست داشتن که من بچه اشون باشم. از پنج سالگی نماز و روزه ام را سر وقت بجا می آوردم و در هشت سالگی تقریبا قران را حفظ بودم و به هر کسی و به هر نوعی که در توانم بود کمک میکردم حتی گاهی با تمام بچگیم خوردنیهای موجود توی جیبم را بین بچه هایی که با چشمان حسرت زده به خوردنیهای دیگران نگاه میکردند تقسیم میکردم و در خانه از سبزی پاک کردن تا بچه داری به مادرم کمک میکردم و مشقهای برادرم را با خط کج و کوله برایش مینوشتم و وقتی مادرم از حمام عمومی که بیش از هفت ساعت طول کشیده بود و چون لبوی پخته و سرخ برمیگشت برایش سماور و چایی را آماده میکردم و موهای بلند و زیبایش را با دستان کوچکم شانه میزدم و برایش میبافتم و وقتی پدرم از کار طاقت فرسا به خانه بر میگشت برایش چایی میریختم تا مادرم بتواند سفره را بچیند. البته این را هم بدانید که این وسط یک چیز برای همه عجیب بود و آنهم مذهبی بودن بنده بود چون پدر من عشقی نماز میخوند و روزه هم فقط سه رور میگرفت یعنی از نوزدهم تا بیست و یکم و مسجد هم فقط همین سه روز و روزهای تاسوها و عاشورا میرفت و اما مادرم هم نمازش را میخواند و هم روزه اش را میگرفت و هم نذری میداد و هم مسجد میرفت اما فقط طبق عادت این کارها را میکرد چون بیسواد بود و نمی دونست اصلا این کارها از کجا سر چشمه میگرفت و اصلا چرا باید انجام داده شود و اصلا باید انجام داده شود یا نه و به همین خاطر وقتی من برایش توضیحات مذهبی را میدادم و از قول شخصی مثالی میزدم مادرم فکر میکرد که این شخص هم از خانواده امامان و انبیا و معصومین هست و به همین خاطر چشمانش پر از اشک میشد و قربان و صدقه این شخص گوینده و یا نویسنده میرفت. بگذریم!!!!!ا<br /><br />چشمانم فقط به یک نقطه خیره شده بود وهمچون کوری شده بودم که حتی چراغ قرمز راهنمایی و رانندگی را هم نمی بیند و افکارم چون خری رمیده بر زمین مغزم میتاخت و بر سقف جمجمه ام جفت لگد میزد و قلبم چنان تند میطپید که انگاری گاوی وحشی بر دیواره های سینه ام شاخ میزند و خونم چون رودی خروشان در رگهایم تمامی سدهای بنیان شده چند ساله حجب و حیا را در خود میبلعید و احساس میکردم که سماوری که هر دو روز یکبار برای مادرم آماده میکردم تا از حمام برگردد اکنون درون من در حال جوشیدن هست و هر لحظه همچون کف گوشت و نخود آبگوشت سر خواهم رفت و پوستم چون خزینه حمامهای خرینه ای روستایی عرق کرده و داغ بود و دستانم چون دستان پیرزنی که میخواهد سوزنی را نخ کند میلرزید و اعصابم همچون سقف شهرنو بر زیر ضربه چکمه و سم ماموران به هم ریخته و خراب شده بود و انگاری مردی روستایی با گاو و خیش دنیای مرا شخم میزد و انگاری در وجود من مرغی به جای تخم طلا تخم بیخدایی میگذارد و انگاری در درون من بذر سرکشی و دیوانگی را میکارند و پاهایم در کفشهایم از درجه بالای فشار خونم چون بادبادکی در حال ترکیدن بود و من دیگر نه من بودم و نه من نبودم<br /><br />دوازده سالم شده بود که این اتفاق عجیب رخ داد و درون من انقلابی شد که دنیای من تغییری صد و هشتاد درجه ای کرد و تمام اینها تقصیر این دل بی صاحب بنده و چشمان آن دخترک یازده ساله ای بود که باعث شد من یک انسانی شوم که خدا و مذهب را فراموش کردم و عاشق شدم. به مدت دوازده سال تمامی زندگی من او بود و زندگی او من بودم تا اینکه انقلابی دیگر شد و او نیز اندی و چندی بعد در سن بیست و سه سالگی به جوخه های اعدام سپرده شد. من نیز مردم و اما چراااااااااا؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!ا</span></div><div align="right"><span style="color:#003300;"></span></div><div align="center"><span style="color:#003300;"><strong><span style="color:#ff0000;">به یاد او که با نگاهش در من عروج کرد</span> </strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111712684071131024?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1116427101822204392005-05-18T16:37:00.000+02:002005-05-19T02:31:01.013+02:00<div align="right"><span style="color:#330033;">سلام به بچه های کوچولو از هر سن و سالی البته اینم بدونید که من همه را بچه میبینم و خودم یک دختر ناز و مامانی هستم که دیگر بچه نیستم و خیلی هم خوب غذا میخورم و به همین خاطر تپلی هستم با لپهای گل گلی ولی خوشگل و کپلی. رنگم عین برف سفید و دمم سیاه و یک خال خوشگل هم توی صورتم هست که تمام صورتم را پوشونده. به همین خاطر خیلی از موش موشکهای پسر خاطرخواه من هستند و هر روز از مدرسه تا خونه دنبالم راه میآیند و گاهی هم حرفهای عاشقانه به من میگن و یا نامه به من میدهند. وای که چقدر نامه دارم و فقط خدا کنه که مامانم نفهمه<br />راستی تا مامانم خونه نیست میخوام براتون یکی از نامه ها را بخونم و فقط خوب گوش کنید<br />هیسسسسس لطفا فقط گوش کنید</span></div><span style="color:#003333;"><div align="right"><br />تپل خانوم سلام<br />آه چه بگویم که عشقت مرا دیوانه کرده هست و تو هر روز با عشوه هایت مرا تا دم در انبار پنیرها میبری و گرسنه بر میگردونی و وقتی در لحظه های تنهاییم به تو تپل خانوم فکر میکنم تو برایم قطعه پنیری دست نیافتنی میشوی که این دل گرسنه از عشق من دیگر تاب و توان برایش نمیماند و در التهاب عشق موشی ( خدایی ) تو حتی حاضرم خودم را به چنگال پیشی بسپارم تا از این ملالی که وجودم را میسوزاند خلاصی یابم<br /></div><div align="right">امضا: موشقلی<br /><br /><span style="color:#ff0000;">اینم یک نامه دیگرکه خیلی شاعرانه هست<br /></span><br /><span style="color:#993399;">آه ای الهه کپل من<br />آه ای سپید برفی<br />آه ای لحظه های گرسنگی<br />آه ای خوشمزه پنیر<br />آه ای همیشه عشوه<br />آه ای گلوله خمیر<br />آه ای ندیده پیشی<br />آه ای همیشه موشی<br /><br />امضا: نیما موشیج<br /></span><br /><span style="color:#ff0000;">اینم یک نامه دیگر که امروز با پست برام اومده و هنوز نخوندمش<br /></span><br /><span style="color:#000099;"><span style="font-size:130%;">موش موشک خوشگل من<br />لذیذک خِپل من<br />اگر به چنگت بیارم<br />یدونه پشقاب بیارم<br />چاقو و چنگال بردارم<br />پنیر کنارت بذارم<br />به نون فیت فیت بگم<br />به استخون اَخی بگم<br />کنارت زانو بزنم<br />چنگالامو تیز بکنم<br />دندونامو لیس بزنم</span><br />...................</span><br /><br />وای من دیگه نمیتونم بخونم آخه این نامه بوی پیشی میده و دیگه فضای خطرناکی بوجود آمده و احساس میکنم که دارم خورده میشم پس تا سر و کله جناب سرخپوش پیشی با صورت بی ریش پیدا نشده فراررررررررر<br /></span><span style="font-size:130%;color:#ff6600;"><strong>خِپل = چاقالو</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111642710182220439?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1115754537696364342005-05-10T21:48:00.000+02:002005-05-11T03:22:15.650+02:00<div align="right"><span style="color:#000066;">شیوا شانزده سالش هست واز چهار سالگی با مادرش زندگی میکند و تنها چیزی که او را به خود مشغول میدارد درسهایش میباشد و به همین خاطر همیشه شاگرد ممتاز مدرسه بوده ومیباشد و مادرش هر روز قبل از رفتن به سر کار به او سفارش میکند که تو تنها یادگار من از زندگی مشترکم هستی و تمام زندگی من تو هستی پس لطفا بعد از کلاس مستقیم به خونه بیا که من از دلشوره نیمه جان نشوم و شیوا هرروز با تبسمی زیبا بر لبانش سرش را به عنوان تایید تکان میداد و به سوی مدرسه روان میشد<br /><br />بین خانه و مدرسه راهی طولانی نبود اما قسمتی از راه را باید از راهی میگذشت که یکطرفش رودخانه ای خشک بود و طرف دیگرش انبوهی درخت بود و تقریبا از زمانی که خودش را شناخته در کنار این راه در بین درختان مردی با موهای ژولیده و کثیف که به نظر میاید گریس به آنها مالیده و ریشی بلند و لباسهایی ژنده زندگی میکند و مواقع بارانی خودش را زیر پل نیمه خراب پنهان میکند اما همیشه با چشمانش شیوا را که دختری زیبا و دلربا میباشد را دنبال میکند و گاهی هم کمی از راه را دورا دور به دنبال او قدم میزند و این کار کمی شیوا را میرنجاند و هر دفعه که به مادرش این موضوع را میگوید مادرش بی دغدغه میگوید دخترم نترس چون خودت متوجه شدی که الان تقریبا بیش از ده سال هست که او اینجا زندگی میکند ولی تا الان به کسی آزاری نرسانده اما این جواب شیوا را آروم نمیکند ولی طبق همیشگی به جوابهای مادرش عکس العمل منفی نشون نمیده و ناآرومیش را از دید مادر پنهان میکند که مادر اذیت نشود<br /><br />شیوا بزرگ شده با اندامی زیبا و چشمانی دلربا و لبهایی بوسیدنی و راه رفتنی که کمی عشوه گرانه میباشد وهر مردی را به هوس وامیدارد که او را در آغوش خویش بگیرد و حتی چندین خواستگار داشته که مادرش جواب رد داده است چون دوست دارد دخترش درسهایش را ادامه دهد چون به گفته اطرافیان پدرش دکتر بوده و یکی از بهترین استادهای دانشگاه تهران ولی شیوا نمیتونه اورا به یاد بیاره و فقط تنها چیزی که از او به یاد میاره هدیه چهارسالگیش هست که یک عروسک میباشد و با تمام اینکه کهنه شده و یکی از دستهاش هم گم شده هنوزدوستش داره و هراز گاهی با اون درددل میکند و به اون قصه این غریبه مزاحم را تعریف میکند و خیلی دلش میخواهد که پدر داشت تا هر روز همراه او به مدرسه میرفت و برمیگشت که او دیگر نترسد و مادرش هم مجبور نباشد هر روز سر کار بره و اینکه شیوا هم میتونست گاهی خودشو واسه باباش لوس کنه تا باباش بغلش کنه و روی شکمش با دهنش صدا درآورد و قلقلکش دهد تا بجای اشکهای دلتنگی چشمهایش از خنده پراز اشک شود و اینکه توی مدرسه مثل بقیه بچه ها بتونه از پدرش و خاطراتش تعریف کنه و دیگران هم بدونن که اویتیم نیست و دیگه به چشم یتیم و با ترحم با او برخورد نکنن اما خوب سرنوشتش این بوده و نمیتونه از این سرنوشت و این مرد مزاحم خلاصی پیدا کنه<br /><br />آخرای پاییز هست و هوا کمی سرد شده و هرجایی که آبی بوده یخ زده و روزها را تاریکی زودتر از گذشته درسایه خود میگیرد و شیوا توی پاییز و زمستان که از این راه میگذرد هراس بیشتری از این غریبه دارد چون در این مواقع او تقریبا از اول راه تا آخره راه بدنبال شیوا میلگند و شیوا از هراسی که دارد گاهی نفسهای او را از زیره مغنع و مانتو و پالتوش روی پوست خودش احساس میکند و دلش میخواهد که پدرش و یا مادرش الان بودند تا او خودش را در آغوش آنها پنهان میکرد و از این نگاه و این نفسها خلاصی پیدا میکرد و گاهی هم این راه که تقریبا پنجاه قدم هست برایش پنجاه کیلومتر میشود و وقتی به طرف خانه میدود انگاری تمام شدنی نیست و وقتی که نفس نفس زنان به خونه میرسد به مادرش میگوید اما مادرش با همان آرامی همیشگی میگوید بیخودی فکرهای عجیب و غریب نکن وگرنه خیالاتی میشی چون هرسال همین چیزها را میگی و خودتم میدونی که او هیچوقت به تو کاری نداشته اما شیوا نگران هست زیرا او دیگر آن دختربچه گذشته نیست بلکه میوه ای است که رسیده شده و آماده چیدن هست اما باز به خاطر مادر مخالفتی با مادرش نمیکند ولی خودش را در آغوش مادر رها میکند تا کمی آرام شود<br /><br />امروز کمی هوا تاریکتر هست چون آسمان ابریست و شیوا دلشوره خاصی دارد و احساس میکند که برایش اتفاق بدی رخ خواهد داد به همین خاطر از مدرسه تا خونه را تصمیم میگیرد بدود و هرچه به این راه نزدیکتر میشود قلبش تندتر میطپد و قدمهایش بلندتر میشوند اما با خودش فکر میکند پس خونه کجاست؟ چرا راه امروز اینقده طولانی شده هست؟ و آرزو میکند که این مرد را امروز نبیند و اصلا ایکاش میتونست از بالای این راه و این غریبه بپرد!!! اما واقعیت این بود که امروز آن مرد سر راهش نبود پس فکر کرد تا پیدایش نشده باید راه را طی کنم و سریعتر دوید که یکهو در میانه های راه مرد از لای درختها بیرون آمد و شیوا از وحشت جیغی زد و قبل از اینکه چیزی بگوید لغزید و به رودخونه افتاد و تنها چیزی که در آخرین لحظه بیهوشی و در تاریکی شب به نظرش میآید چشمان و صورت کثیف مرد هست و دستانش که شیوا را در آغوش میکشد<br /><br />وقتی بعداز چندروز از بیمارستان به خانه آمد با تمام دردی که دارد دلش میخواهد بداند آن غریبه که نجاتش داده بود کجاست؟؟؟ به همین خاطر به لای درختها میرود تا اورا بغل کند و تشکر کند اما او نبود و حتی کارتونهایی که او زیر پل لابلای آنها میخوابید هم نبودند و از همه غریبتر این بود که شیوا اکنون احساس ترس بیشتری داشت چون غریبه رفته بود به همین خاطر به طرف گیشه مش حسن رفت تا از حال غریبه جویا شود اما وقتی به آنحا رسید با دیدن تیتر و عکس توی روزنامه " یکی از استادان ضد انقلاب دانشگاه تهران بعد از دوازده سال در بیمارستان دستگیر شد " از حال میرود</span></div><div align="right"><strong><span style="color:#003300;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#003300;">از تمامی کسانی که اسمشان شیوا هست به خاطر شباهت اسمی معذرت میخواهم</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111575453769636434?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1115058280496360052005-05-02T20:25:00.000+02:002005-05-02T20:24:40.496+02:00<div align="right"><span style="color:#003300;">من همیشه با شعر نوین حال میکنم اما اینبار تمام سعی خودم را کردم که احساس خودم را با شعر نوین بیان کنم اما ناخودآگاه قافیه ها به کمکم شتافتند<br /><br />"عشق و دیوانگی"<br /><br />گر سوی من روان شوی<br />سوی تو من دوان شوم<br />گر به رهم تو رو کنی<br />در رهت من خزان شوم<br /><br />گر تو به کوی من شوی<br />به پیشت من فدا شوم<br />گر تو به مسجد بشوی<br />به بامش من اذان شوم<br /><br />گر تو به خانقاء روی<br />چو شمع من فنا شوم<br />گر تو به دیر روی کنی<br />به جامت من شراب شوم<br /><br />گر تو به خار قدم نهی<br />به پایت من چاروق شوم<br />گر عاشقان قبله شوی<br />به سویت من سجده شوم<br /><br />گر تو شرر به پا کنی<br />در عشقت من شعله شوم<br />گر تو به آتشم کشی<br />به شعله من خندان شوم<br /><br />گر تو به خنجرم زنی<br /> به دل من فرهاد شوم<br />گر تو به سوی دل شوی<br />به چشمت من نظر شوم<br /><br />گر به لبم بوسه زنی<br />در بوسه من جان شوم<br />گر تو به باغ در شوی<br />به گِردت من وزان شوم<br /><br />گر تو به مجلس بشوی<br />به مجلس من رقصان شوم<br />گر تو شراب ناب شوی<br />به قطره من مستان شوم<br /><br />گر به دلم تو خار شوی<br />به نیشت من آرام شوم<br />گر تو به شهر بت شوی<br />به دینت من کافر شوم<br /><br />گر تو به من حکم کنی<br />به حکمت من به دار شوم<br />گر تو چنین خندان شوی<br />به مسلخ من چنان شوم</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111505828049636005?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1114793229384603942005-04-29T18:50:00.000+02:002005-04-30T03:51:13.366+02:00<div align="right"><span style="color:#003333;">قبل از خواندن لطفا طهارت و وضو بگیرید<br />چند وقت پیش سفری داشتم به اسلو پایتخت نروژ که در بازیهای زمستانی شرکت کنم و جاتون خالی خیلی عالی بود و هرچند طبق رسوم ورزشکاران ایرانی که همیشه مثلا از بین پنجاه ورزشکارشرکت کننده چهل و نهم میشوند. بنده هم برای همعهدی با هموطنان ورزشکارم و سر پیچی نکردن از قوانین رایج در کشورم و احترامات فائقه به سنتهای اسلامی و انسانی و بشردوستانه و امامانه (امام علی) اجازه دادم که حتی کشور غنا هم که به عمرشان برف ندیده بودند از بنده ببرند و بنده نفر آخر بشوم که البته باید گفت که پشت پرده تمام این وقایع دست آمریکای جهانخوار و فلسطین اشغالی (اسرائیل) هم به وضوح دیده میشد چون بیشتر مدالها را همین بیدینها بردند که به قول زن پسر عموم که به چشم هیزی (می بخشید به چشم برادرانه از نوع اسلامی) خیلی خوشگل و خوردنی هست حرامشون باشه و بعداز بازیها هم برای امر به معروف و نهی از منکر چندتایی دختر آفتاب ندیده نروژی را با خودم بردم توی هتلم که کاملا از یخ ساخته شده بود تا بیچاره ها را کمی با رسالت گرمای آفتاب اسلام آشنا سازم. خلاصه سنگ تمام گذاشتم<br />اما غرض از این همه عرض این است که دیروز از آقای مهندس مرعشی معاون محترم رئیس جمهور (با عینک دودی و عبا و قبای سفید) و ریاست سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و همچنین از آقای ولی شامقلی ( فامیل این آقا بوی شام میدهد) مدير روابط عمومي سازمان ميراث فرهنگي زنجان نامه هایی دریافت کردم که دعوت شده ام تا در المپیاد آش در شهر زنجان به تاریخ 24 تا 30 اردیبهشت شرکت جویم و یکی از آشهای خودمانی را پخت کنم . البته در نامه قید شده که برنامه هایی از قبیل موزیک و پرواز با کایت و رقصهای محلی هم برقرار هست و فقط حیف که جای دخترهای نروژی خالی میباشد<br />به خاطر همجواری با آقای مرعشی و دوستان که با دنبک و فلوت ( بر وزن منقل و وافور) میایند دعوت را پذیرفتم و قرار شد که در این المپیاد هم عین المپیاد زمستانی امر به معروف و نهی از منکر در نروژ هنرنمایی کنم و جالب به این هست که مادرم نماز نیاز با کمی روغن و پیاز به جا آورده و راهیم نمود و در آخرین لحظه هم آب و جو( ماالشئیر) را که اشکهایش و آب دماغش در آن چکیده بود را پشت سرم پاشید و دو دست حضرت عباس را هم حواله ام ( همراهم ) کرد و قسمم داده که آش بی بی سه شنبه را بپزم<br />آش بی بی سه شنبه یکی از آشهای زادگاه مادربنده هست یعنی از خطه شهیدپرور و آبگوشتخور اراک میباشد ( البته مو خودوم تروون به دنیا آمدوم ) به همین خاطر مادر گرامیم مواد لازمه را که نخود ، لوبیا ، عدس ، بلغور و گوشت هست را برایم بسته بندی کرده و داده به دست حضرت عباس که قبل از سفر حواله ام شده بود البته این را هم بدانید که این آش چون بیشتر به عنوان نذر پخته میشود خیلی مورد احترام هست و به همین خاطر هم فقط دست حضرت باید لمسش نماید و مادر جون میگه که این آش هر حاجتی که داشته باشی را جواب میدهد و مخصوصا دخترهای ترشیده اگر از این آش بخورند از غیب برایشان شوهر پیدا میشود و از غیب خداوند بچه ای زیبا بهشون هدیه میکند ( حضرت مریم مقدس هم از این آش خورده بوده چون ایشون هم از غیب شکمه مبارکشان بالا آمد و بعدشم پسری به آن زیبایی نصیبش شد ) البته من هم نذر کرده ام که از غیب دختری برایم فرستاده شود و با عرض پوزش از خدا خودم زحمتش را میکشم و شکمش را بالا میآورم<br />برای پختن آش باید یک روز قبل نخود و لوبیا را خیسانده و آب آن را چندین بار عوض کرده چون نخود و لوبیا بادآور هستند و اگر این کار را انجام دهید بعداز خوردن شکمتان کمتر باد میآورد و این را هم بدانید که اگر بعداز خوردن بادی از شما خارج شود حاجتتان برآورده نخواهد شد پس بهتر هست بعداز خوردن با تمام قدرت و خیلی محکم وضو بگیرید که با هیچ بادی باطل نشود و قبل از خوردن هم بهتر هست به جایی خلوت رفته مثلا توی پستو و یا طویله و حاجتتان را بلند بلند به خدا بگویید که صدایتان قبل از خروج هر نوع بادی به گوش خدا برسد.<br />وقتی که نخودها خوب خیس خوردن و با عرض معذرت بادشان در رفت گوشت را خوب میشویید تا خون نداشته باشد ( البته با ماشین لباس شویی مورد اطمینانتر هست) و با نخود و لوبیا و عدس میگذارید پخته شود و کف آنرا که همان باد نخودها هست را میگیرید تا آش حاجت آورتر شود بعداز خروج بادها و نیمه پخته شدن گوشت بلغور را به آن اضافه میکنیم و میگذاریم پخته شود البته کمی پیاز هم به آن اضافه میکنیم که حاجتمان بوی زخت گوشت نگیرد البته مواظب باشید که بوی پیاز هم ندهد و موقع همزدن نیز صلوات بفرستید و به اطراف قابلمه فوت کنید که شیطان به آن نزدیک نشود و همچنین میتوانید هر از گاهی برای ترساندن شیطان با چمچه (ملاقه) که آش را هم میزنید به اطراف قابلمه بزنید ( خوشبختانه در المپیاد آش به اندازه کافی آقازاده ها هستند که دیگر شیطان هم جرات آمدن ندارد ) و مواظب باشید که به خود آش فوت نکنید چون خودش به اندازه کافی باد دارد<br />امیدوارم که حاجت همه شماها که این مطلب را خوانده اید برآورده شود<br />اگر هم برآورده نشد معلوم میشود که بادی از شما خارج شده پس دوباره طهارت و وضو بگیرید و مطلب را دوباره بخوانید</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">اگر نظر ندهی حاجت نمیگیری</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111479322938460394?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1114611626194209002005-04-27T16:20:00.000+02:002005-04-28T19:59:39.820+02:00<div align="center"><span style="color:#cc0000;">اگر از پیشم بری<br />روزی هستم بدون آفتاب<br />شبی هستم بدون مهتاب<br />دریایی هستم بدون موج<br />کویری هستم بدون باد<br /><br />اما<br /><br />اگر بمانی<br />اگر بگویی<br />اگر مرا بخوانی<br />روزی هستم با لبخند آفتاب<br />شبی هستم با چشمک ستاره<br />با عشوه مهتاب<br />دریایی هستم با خروش امواج<br />کویری هستم با خشم طوفان<br /><br />اگر از پیشم بری؟<br />اگر در آغوشم بمانی؟</span><imgsrc="<a href="http://www.aghaghi.com/club1/bilder/37140(1).jpg"></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111461162619420900?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1114218849269873462005-04-23T01:00:00.000+02:002005-04-23T04:36:23.056+02:00<div align="right"><span style="color:#663300;">هفته پیش برای تشیع جنازه پاپ رهبر کاتولیکها رفته بودم و از قضا در آن فضا جای بنده بین رئیس جمهور خاتمی و آقای موشه (موسی) کاتساف رئیس جمهور اسرائیل بود و آقای خاتمی توی اون فضای تقریبا تاریک عینک دودی زده بود و من خودم از مشاور آقای کرزای رئیس جمهور افغانستان که توی گوش آقای بوش رئیس جمهور عراق زمزمه میکرد شنیدم که میگفت واسه این عینک زده که سیاهی زیر چشماش دیده نشه آخه تریاکی شده.البته اگر فردا شایع شد که خاتمی معتاد شده تقصیر من نیست و اگر فردا این ملت غیور و مسلمان یزد و رئیس جمهور دوست دراین سال همبستگی ملی گول این منافقان را خوردن و ریختن توی خیابون و تجزیه طلب شدن تقصیر این آقای کرزای و مشاورش هست که کمکهای چند میلیون دلاری مردم محروم ایران را که از جیب خلیفه بدست آورده را میگیرند و بجایش کمکهای میلیونی مردم محرومتر افغانستان را به صورت لوله های خوشبوو خوش دود به جیب دلالان بر وزن حاکمان میریزن که بعداز تقسیم بین ملت قسمتی هم به آقای خاتمی رسیده ( اشتغفرالله)ه<br />راستی سران بعضی از این کشورهای اسلامی هم آمده بودند و جالب به این بود که همه اشان تفریبا شبیه هم بودند. همگی شکمهایی گنده داشتن که نشانه کم خوریشان هست آخه من دیدم که کسانی که غذای کامل گیرشون نمیآد شکمهاشون باد میکنه مثل آقای شاهرودی ( اشتغفرالله ) و همگی عبایی یا چادری بر دوش و امامه ای یا روسریی بر سر و صورتهایی نتراشیده واخمو ( بجز سید خندان خودمون ) البته بعضی از آنها هم ظاهری شیک داشتن مثل بشار اسد رئیس جمهور سوریه ولی چه فایده چون خر همان خر بود فقط جلش عوض شده بود و از همه جالبتر اینکه جنازه هم از نظر لباس و ظاهر و مخصوصا شکم شبیه همین امامان و رهبران مسلمین بود ( اشتغفرالله )<br />این موضوعی را که برایتان تعریف میکنم شاید باور نکنید و شایدم آقای رئیس جمهور با آن خنده خر کنش بعد از خواندن این نوشته همه چیز را تکذیب کند اما قسم به خاک بابام و به چاک سینه عمه ام که از غصه رای نیاوردن آقای رفسنجانی جرش داد و دیگه هم نخ و سوزن گیرش نیامد که آن را بدوزد و همه میتوانند این عشق نهفته به آیت الله رفسنجانی را بر اندام و نیمه سینه های خوشتراشش ببینند (چشم شیطان و نامحرم و دشمنان رفسنجانی کور ) دارم راست میگم در حین گریه و زاری که منِ بی مذهب و بی خدا راه انداخته بودم برعکس بقیه که اصلا به اونجاشون هم مهم نبود که پاپ مرده و فقط برای قدرت نمایی آمده بودند احساس کردم که دارند با باسنهای مبارک بنده ور میروند " آخه این موضوعات در کلیساها عادی هست البته در حوزه های علمیه را نمیدانم چون بنده هنوز مفتخر نبوده ام که به حوزه هم سری بزنم " از یکطرف دلم میخواست از جا بپرم و داد و هوار راه اندازم که سر پیری ناموسم داره بر باد میره و از طرف دیگر به خاطر شخصیت و تقدس جنازه دندون روی جیگر میگذاشتم و تحمل میکردم اما دلم میخواست که بدونم که آقا خاتمی هست یا این آقا موشه هست که دنبال سوراخ موش میگرده.<br />خدا پدر سامسونگ را بیامرزه با این تلفنهای دوربین دارش چون تلفنم را درآوردم و با خنده و عشوه های خرکی آروم به پشت باسنم بردم و یک عکس مخفی گرفتم" مثل عکس مخفی از باسن دخترهای ایرانی" که خدا به هیچ بنده با مذهب و بی مذهبی مثل من روز بد ندهد چون توی عکس هم دست خاتمی با آن انگشتر مقدسش بود و هم دست موشه و هم یک دست سومی بود که بعدا فهمیدم دست بشار اسد بوده .<br />خلاصه اینکه یک نفر شیر ناپاک ( استرلیزه نشده ) خورده شایع کرده که این سه نفر با هم دست دادن باید بگم به جد مادریم زرتشت و جد پدریم استالین قسم که همش دروغه و اینها میخواهند چهره خندان رئیس جمهور را خراب کنند و به جناح اصلاح طلب ضربه وارد کنند ( من که امروز خیلی اصلاح شدم) و باید بگم که باسن مبارک بنده شاهد عینی هست که اینها اصلا با هم دست ندادند و فقط احتمالش هست که در حین مالوندن باسن بنده اتفاقی دستشون به هم خرده باشد ( اشتغفرالله )ه<br />( اگر بژای استغفرالله گفتم اشتغفرالله اژ تاشیرات کمال و ژمال و دشت همنشینِ گرامی آقای خاتمی هشت )</span></div><div align="right"><span style="color:#663300;">با رنگ تریاکی نوشتم</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111421884926987346?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1113984421941662772005-04-20T10:02:00.000+02:002005-04-20T10:11:32.520+02:00<div align="right"><span style="color:#003333;">چندتا تقه به در میزنم که صدای ممدعلی خان به گوشم میرسد<br />مثل سگ بو میکشد جون به جونش کنی خودش هست بفرما<br />قبل از اینکه وارد بشم دوباره همان صدای گرفته و غمگین اما اینبار عصبانی میگه<br />بسته دیگه خسته نمیشی<br />ممدعلی خان میخنده و میگه<br />مگه من چی گفتم<br />درب را باز میکنم و وارد اتاق میشم و بچه ها همگی با سلام و تعارف جلو پام بلند میشن<br />ممدعلی خان باز میخنده و با حالتی شوخی آمیز میگه<br />نگفتم خودشه<br />با یک چشمک و اشاره بغل خودش جایی واسه من باز میکنه و میگه<br />بیا اینجا ژوزف جان بیا بشین غذاتو کوفت کن و بعدشم برو بشین و به ریش ممدعلی خان بخند اما اینبار به جون عمه ات بدبیاری آوردی چون امروز صبح ریشم راتراشیدم تا چشم تو و اون پسره ارمنی ِ کمونیست کور بشه<br />هیچی نمیگم آخه میترسم که دهن ممدعلی خان باز بشه و شوخی شوخی آبرویی برام نگذارد اما با خودم فکر میکنم که توی این اتاق چقدر صفا و صداقت هست آنقدر با هم صمیمی هستند که به خودت میگی چگونه چند نفر با عقاید و دنیاهای متفاوت از شهرهای متفاوت فرار کنند و بیآیند توی این کراچی خراب شده و با این همه درد و گرفتاری و غربت اینچنین با همدیگر دوستانه زندگی کنند که گاهی فکر میکنی همه آنها یکی هستند البته این را هم بدانید که درد و غم و حرف و هدفشان فقط وطن هست.<br />آه ای وطن ای خاکی که میخواهم جسمم از آن تو باشد اکنون چه بر سر تو آمده هست و چه کسانی بر تو حکم میرانند که تو اینگونه اشکت روان هست و اینگونه فرزندانت از آغوش تو گریزانند<br />دلم میخواد فریاد بزنم آهای حکمرانان بدانید که ایران هیچوقت از بین نخواهد رفت و تا زمانی که این فرزندان دربدر از وطن چشم به ایران دوخته اند و تا زمانی که دیگر فرزندان رقصان بر دارها هستند اجازه نخواهند داد که آب راحت از گلوی شیطانیتان پایین برود و اینگونه بوده و خواهد بود که یکهو ممدعلی خان با آرنج میزنه توی پهلوم و با دهن نیمه پر میگه<br />اینقده فکر نکن غذاتو بخور چون کراچی واسه ما آخره خطه<br />میخندم و شروع میکنم به خوردن و در حین خوردن می اندیشم که شاید ممدعلی خان راست بگه و کراچی یا کشورهای دیگه واقعا آخر خط باشه و همگی یکروز توی همین گوشه و کناره های غربت وطن را از یاد ببریم و آخرشم بادمون در بیآد که صدای ممدعلی خان به گوشم میخورد<br />غصه نخور اگر تونستیم از اینجا بریم که خوش حلالمون وگرنه (ساکت میشه و لقمه ای میزند و با دهنی نیمه پر میگه) وگرنه یک راه هست و اونم اینه که برگردیم (به ناگهان چشمانش برقی میزند و میگه)باید برگشت چون اگر قراره که بمیریم بهتره که توی ایران بمیریم<br />همه ساکت هستند و در فکر و من هم که دیگه سیر شدم دلم میخواد که میتونستم یک چرتی هم بزنم<br />ژوزف پاشو بریم بیرون حوصله توی اتاق موندن را ندارم پاشو دیگه<br />دمپاییهایش را میپوشد و از اتاق میزند بیرون و من هم با یک خداحافظی خودم را توی پله ها به او میرسونم و میگم<br />آخه خره با این گرما کجا بریم<br />با دمپاییهایش که به نظر میآید از مال دنیا همینها را دارد کر و کر کنان میگوید<br />راه بیا اول میریم توی پارک محمدعلی جناح و بعدش هم میریم توی هالی- د- این هتل تا کمی خنک شویم و (لبهاشو غنچه میکنه و میگه) مجانی چندتایی تیکه ناز هم دید بزنیم<br />کمی با شوق بالا و پایین میپره و میگه<br />وقتی از اینجا برم میخوام یک زن مو بلوند و چشم آبی بگیرم و بعدشم چندتایی عکس از خودمون پست میکنم برای خونه تا اونجا بابا و نه نه کمی پز بدن که بیا و ببین که ممدعلی خان زن خارجی گرفته<br />برو بابا آخه کی زن تو میشه با این دمپاییهات<br />برو بمیر دهاتی (این تکیه کلامش هست) توی فامیل و همسایه ها و آشناها هر کسی که میخواست زن بگیره منو میبردن نشون میدادن تا بهش زن بدن (با خنده میگه) البته همشون الان بدبخت و زن زلیل شدن<br />رسیدیم به پارک<br />بریم روی اون صندلیها بشینیم اونطرف زیره اون درختها<br />بزن بریم<br />وقتی کمی نفسم جا اومد و خنکم شد بقیه را براتون تعریف میکنم</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111398442194166277?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1113742228536578012005-04-16T14:15:00.000+02:002005-04-18T04:46:03.526+02:00<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#663366;">وقتی مادرم حامله شد پدرم با ماشینش سفری به پیش خدا داشت اما مارا فراموش کرد و دیگر به خانه برنگشت و وقتی مادرم میخواست مرا بزاید مرا از یاد برد و نفسش را غورت داد چون بیشتر مشتاق دیدن خدایش بود تا دیدن من و من تنهاترین تنهای تنها قدم به دنیای تنهایی گذاشتم تا اینکه ترا یافتم و یافتم که دیگر تنها نیستم و اما من ترا تنها نخواهم گذاشت زیرا که تو خدای من هستی<br /></span><span style="font-size:130%;color:#663366;">عزیزم من میرم قدمی بزنم اگر دیر کردم نگران نباش برمیگردم!!!! منتظرم باش</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111374222853657801?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1113618535533359742005-04-16T04:29:00.000+02:002005-04-18T03:51:43.666+02:00<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#000066;">هوا وحشتناک گرمه . با خودم فکر میکنم آخه دیوانه چرا توی اتاق زیر همان پنکه که با تلقو تلوقش آهنک درمانده گی را مینوازد نماندی و با این گرسنگی حداقل نمیخواستی این گرما را تحمل کنی که از چهار ستون بدنت هم عرق سراریز شود و ساعت 12 ظهر تشنه و گرسنه توی این خیابانهای شلوغ و کثیف پرسه بزنی و بوق ماشینها را تحمل کنی. از صدای تر و تر ریگشا (موتور سه چرخه) که دیگه نگو. گاهی پشت شیشه بعضی از رستورانها ایستادم و نگاهی به آدمها با دهنهای پر انداختم و دوباره با شکمی گرسنه و جیبی خالی به راهم ادامه دادم اما شاید باورتان نشود ولی وقتی به یک تلویزیون فروشی میرسم و به تماشای فیلم هندی می ایستم که شکمم را از یاد ببرم به ناگهان هنرپیشه فیلم با بیرحمی شروع میکند به لقمه زدن و بنده با دل غشه به راهم ادامه میدهم وفکر میکنم شاید این آخوندها هم به همین خاطر فیلمهای هندی را ممنوع کردند که مردم گرسنه وطنم لقمه زدن هنرپیشه ها را نبینند و بیشتر گرسنه نشوند البته خودشون تمام وقت در حال تماشای فیلم هندی هستند. توی حال و هوای خودم هستم که یک گدای سمج هم میچسبه به آستینم و هی میگه " بایی جان پیسه" (پیسه میشه 1% روپیه)(بایی جان یعنی برادر جان) اما من که گرسنگی کلافه ام کرده با چندتا فحش فارسی انقلابی بودن خودمو و خلق درمانده را از یاد میبرم و سعی میکنم خودمو از دستش نجات دهم اما اون که نمیفهمه من چی میگم ول کن معامله نیست و هی پیسه پیسه میکند که یکهو چشمش به چندتا جیگر اروپایی می افته و میدود به دنبال آنها. به به چه تیکه های نازی!!! دلم میخواد بخورمشون مخصوصا با این حالی که دارم. از اون کوچیکه براتون بگم که با اون چشمهای خمار و آبی و لبهای پر و بوسیدنی و لیموهای (وای مامان جون چه فرشته ای بود) دلمواز گرسنگی و هوس دو غشه کرد.<br />وای چی میبینم اصلا نمیتونم باور کنم چون بدون اینکه خودم متوجه بشم جلوی هتلی هستم که ممدعلی خان توش اتاق داره البته از هتل بودن فقط اسمش را به ارث برده وگرنه بیشتر بهش میاد که بگیم خانه بی پناهان و از اتاق ممدعلی خان که دیگه نگو چون خودش یک مسافرخانه ای هست در دل این هتل و هر کسی که از راه میاد و جایی و پولی نداره توی این اتاق میمونه تا اینکه جواب بگیره و بره دنبال زندگیش و ممدعلی خان را فراموش کنه و یا اینکه جواب رد بگیره و اینجا مجانی زندگی کنه و آخرش با کمی پول که ممدعلی خان براش جمع میکنه برگرده به ایران و یا از ایران تمامی سرمایه خانواده اش به دلار تبدیل میشه وقاچاقی به یک کشور اروپایی میره البته اگر شانس بیاره و پولش را قاچاقچیها نخورند و یا اینکه دوباره برگشت داده نشه.<br />خلاصه دیگران میرفتند و این پسره هم که فکر میکنی دلش هیچوقت غم و غصه را نمیشناسه میموند وهمیشه با اون خنده هاش میگه که یک روزی منم پولدار میشم و یک هواپیمای کوچیک که به اندازه یک کامپیوتر جیبی باشه میخرم وبا این هانری که ارمنی هست و خدا را فراموش کرده و کمونیست شده از اینجا میرم و بعدشم قهقه زنان میگه البته از بخت بد من وسطهای آسمون بالای کویرخراب میشه و باید دوباره با شتر برگردم به همین خراب شده لعنتی. بعدشم ادای شترسواری را در می آورد!!!!<br />نمیدونم چگونه از جلوی این مرتیکه سبیل که مسئول هتل هست رد بشم که نفهمه ولی خوشبختانه اونم سرش به خوردن گرمه و منم از فرصت استفاده کرده و یک پله سه پله بالا میرم و خودمو به پشت درب اتاق ممدعلی خان میرسونم<br />راستی تمام اتاقهای این هتل را ایرانیها کرایه کردن و با هم دسته جمعی زندگی میکنند البته آنها بیشتر از چهارتا نیستند و تقریبا همشون کمی پول برای خرج خورد وخوراکشون دارن و فقط اتاق ممدعلی خان هست که حتی یک زمانی چهارده نفر بوده و با حقوق پناهنده گیِ سه نفر زندگی میکردن<br />از بوی انواع غذاهای ایرانی دلم داره غش میره و اتاق ممد علی خان هم ساکت هست پس معلومه که این پسره نیستش و منم اگر اون نباشه که روم نمیشه برم داخل و بگم گرسنه ام پس تصمیم میگیرم که برگردم و سعی کنم خودمو به هر نحوی شده گرسنه تا خونه برسونم که یکهو صدای ممدعلی خان بلند میشه<br />بچه ها کرایه این ماه را من میخوام به سبیل بدم و بعدش هم میخوام باهاش کشتی بگیرم<br />ای بابا دست بردار و کاری نکن که لج کنه و دوباره سرشماری کنه<br />گور پدرش مگه من میذارم اینکارو بکنه<br />آخه چیکار میتونی بکنی اونم زمانی که سبیل عصبانی بشه<br />همینکه بخواد به بالا بیاد دست میکشم توی سرش و فرار میکنم به طرف پایین و اونم مجبوره که دنبال من پایین بیاد<br />شروع به خوندن و رقصیدن میکنه با صدای بلند " دارام رام دارا دام دام"<br />بشین شلوغی نکن<br />این صدا چقدر گرفته و پر از غم و اندوه هست و باید صدای یکی از قدیمیها باشه چون ممدعلی خان آروم شد و نشست<br />دوقلو بریز بخوریم که از گرسنگی دارم میمیرم<br />(دوقلو یکی از دوستانش هست که ممدعلی بخش میگه دوقلو)<br />جون میگیرم وقتی که متوجه میشم که اونها هنوز غذا نخوردند و چندتا تقه به در میزنم که صدای ممدعلی خان به گوشم میرسه<br />(وقتی جون گرفتم بقیه را تعریف میکنم)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111361853553335974?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12178268.post-1113508757664215602005-04-15T22:17:00.000+02:002005-04-14T22:17:03.010+02:00<span style="font-size:130%;">برای ما ایرانیها همیشه اولین سخن سلام و احوالپرسی هست اما بنده که همیشه یک آشوبگر بوده ام ایندفعه هم میخواهم از این سنت سرپیچی کنم وفریاد بزنم" زنده باد آزادی" که همیشه در بند بوده و هست و چه اشکها و چه خونها که نثار آزادی شده و همیشه خواهد شد. مثلا توی همین وطن خودمون که هر روز آزادی را به ظاهر قاب میکنند و بر دیوارها می آویزند اما فردایش همان آزادی را دست بسته بر سر چهارراهها شلاق میزنند و در زندانها بجای دیوار بر دار می آویزندش و بر سر هر کوچه و پس کوچه ای چماق حجاب را بر سرش فرود می آورند<br />البته فکر میکنم اگر فریاد بزنیم "زنده باد ولایت فقیه" بهتر هست چون این هم یک نوع آشوبگری علیه آزادی هست</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12178268-111350875766421560?l=ashoobgar.blogspot.com' alt='' /></div>Badjenshttp://www.blogger.com/profile/11710946099993279443noreply@blogger.com3